بدرقه امام شهید، یک وداع نبود؛ بلکه «اعلان یک آغاز» بود، آغاز دورانی که در آن، پرچمهای سرخِ خونخواهی، مسیر تمدن نوین اسلامی را نشان میدهند.
۰
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «بلاغ» محسن قبادیان کارشناس مسائل فرهنگی در یادداشتی نوشت: حضور چند ده میلیونی مردم در بدرقهی امام شهید، حضرت آیتاللهالعظمی سید علی حسینی خامنهای، تنها یک مراسم تشییع نبود؛ بلکه یک «رفراندوم خشم» و تبلور عینی ارادهی امت اسلام بود. در این تلاطم عظیم، وقتی دریاهای انسانی با پرچمهای سرخ در آسمان به اهتزاز درآمدند، تمام زبانهای دنیا ساکت شد تا تنها یک پیام شنیده شود: این جمعیت، این رنگ و این خروش، معنایی جز «خونخواهی» ندارد و هیچ تفسیری جز «انتقام سخت»، نمیتواند این حجم از خشمِ سازمانیافته را توجیه کند.
زبان سرخ؛ تکمعنایِ خونخواهی
در تحلیل رسانهای و جامعهشناختی، نمادها هرگز دروغ نمیگویند. وقتی چند-ده میلیون انسان، در یک پیوستگی تاریخی و عاطفی، پرچمهای سرخ را به دست میگیرند، در واقع در حال ارسال یک «کد استراتژیک» به جهان هستند. پرچم سرخ در فرهنگ تمدنی اسلام، نماد «جنگ تا پیروزی» و «مطالبهی خونبهایی است که هنوز پرداخت نشده است».
باید به صراحت گفته شود که هر کس بخواهد این حضور عظیم را صرفاً یک «آیین وداع عاطفی» یا «مراسمی نمادین» توصیف کند، یا از واقعیت غافل است یا قصد فریب افکار عمومی را دارد. این حجم از جمعیت، با دستهایی که پرچمهای سرخ را میفشردند، در حقیقت «حکم انتقام» را امضا میکردند. این رنگ سرخ، نه تنها رنگ اندوه، بلکه رنگِ «اعلان جنگ» با هر آن کس است که در خون امام شهید سهیم بوده است.
از خروش امت تا ارادهی ایران قوی
این حضور چند-ده میلیونی، نشان داد که امام شهید در قلب امت اسلام ریشه دوانده است. این نه یک تجمع ملی، بلکه یک «برخیزش امتی» بود که در بدرقهی رهبرش، پیمان بستند تا داغِ فراق را با «برد رویین» جایگزین کنند. این جمعیت انبوه، با فریادهای یکسانی که زمین و زمان را لرزاند، اعلام کردند که در تمدن نوین اسلامی، «عشق به امام» و «خواستِ انتقام» دو روی یک سکه هستند.
این خروش، مهر تأییدی بر «ایران قوی» است؛ ایرانی که اکنون با تکیه بر این ارادهی مردمی، در تبعیت از خونخواه اولِ شرعی و قانونی، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای، مسیر محاسبات خود را تغییر داده است. این جمعیت، به دنیا هشدار دادند که هرگونه دیپلماسیِ سرخمیده یا مذاکرات توخالی، در برابر این حجم از خشمِ سازمانیافته، شکست خواهد خورد.
خاک سرد، داغ ما را سرد نمیکند
باید بدانند که در آغوش کشیدن بدن مطهر و مجروح امام توسط خاک، پایانِ ماجرا نیست. این جمعیت چند-ده میلیونی، با آن پرچمهای سرخ، اعلام کردند که «خونخواهی» اکنون به یک «تکلیف تمدنی» تبدیل شده است. هر تکبیری که در نماز جنازه برآورده شد، در واقع تیرهای متوالی در راستای هدفِ انتقام بود.
ما امروز شاهد بودیم که چگونه میلیونها انسان، در یک لحظه، به یک «ارتشِ خونخواه» تبدیل شدند. این ارادهی جمعی، خونی تازه در رگهای میدان تزریق کرد تا هر کس که در سر هوای دگری دارد، بداند که این ملت، تا رسیدن به قلهی انتقام و بازپسگیری حقِ خون امام شهید، هرگز متوقف نخواهد شد.
بدرقهی امام شهید، یک وداع نبود؛ بلکه «اعلان یک آغاز» بود. آغاز دورانی که در آن، پرچمهای سرخِ خونخواهی، مسیر تمدن نوین اسلامی را نشان میدهند. ما با امام شهید پیمان بستیم و با رهبری جدید، این پیمان را با «انتقام سخت» به ثمر میرسانیم.