پایگاه خبری بلاغ مازندران 23 فروردين 1398 ساعت 22:41 http://www.bloghnews.com/article/384196/نشانه-های-سقوط-نابودی-یک-جامعه -------------------------------------------------- عنوان : نشانه‌های سقوط و نابودی یک جامعه -------------------------------------------------- هر چیزی از مصیبت‌های خوب و بد در راستای آزمون الهی است که مشخص شود که آیا شخص شکرگزار نعمت است یا کفر و کفران می‌ورزد و از نعمت‌های الهی به درستی در جای حق و عدل آن استفاده می‌کند یا نمی‌کند؟. متن : به گزارش بلاغ، خواص بی بصیرت یکی از مشکلات امت اسلام که همواره بزرگترین ضربات را بر پیکره اسلام و امت و نظام سیاسی ولایی وارد کرده اند، خواص بی بصیرتی هستند که بسیاری از آنان به سبب تغییر موقعیت اجتماعی و بهره مندی از قدرت و ثروت و علم، گرفتار سقوط و خروج از دایره اسلام و مسلمانی شدند و نتوانستند از آزمون الهی که با نعمت انجام شده سربلند بیرون آیند و قدرت و ثروت و علم خویش را در خدمت تعالی خویش و امت قرار دهند، بلکه گام به گام از صراط مستقیم هدایت خارج شده و به جای حمایت از مظلومان و مستضعفان، به جرگه ظالمان و مستکبران پیوستند و قدرت و ثروت و علم خویش را در خدمت اهداف استکباری ظالمان به کار بردند که مهمترین نمونه های تاریخی آنها هامان سیاست باز و تزویرگر، قارون ثروتمند و زراندوز و سامری و بلعم باعورا دانشمند بدعت گذار و دین ساز بودند. اینان دانش و قدرت و ثروت خویش را به جای آنکه در خدمت حضرت موسی(ع) و آیین آسمانی اش قرار دهند و موجبات تقویت نظام سیاسی ولایی و خداباوران را فراهم آورند، به جرگه فرعون مستکبر پیوستند و با آنکه از امت اسلام بودند، ولی در فکر و عمل در خدمت فرعون و نظام طاغوتی و استکباری فرعونی در آمدند یا در ادامه روند دولت اسلامی و نظام ولایی اختلال ایجاد کردند تا خلیفه حضرت موسی(ع) نتواند در مقام خلافت قرارگیرد و نظام سیاسی و امت اسلام را از دشمنان درونی و بیرونی محافظت کند به طوری که مردم خدا باور به جای پرستش خدای یکتا و یگانه، به فرهنگ فرعونی و طاغوتی جاهلیت بازگشتند و نظام فکری و فلسفی و سبک زندگی جاهلی را برگزیند و این گونه خلیفه حضرت موسی(ع) را در تاثیرگذاری ناکام کردند. به سخن دیگر، قارون با ثروت خویش(قصص، آیات 76 تا 83)، هامان با سیاست ورزی و ارتش ویژه خویش(غافر، آیات 26 و 36؛ قصص، آیه 38؛ عنکبوت، آیه 39 و 40)، بلعم باعورا با دانش و علوم غریبه و شگفت خویش در خدمت طاغوت و فرعون، این مستکبر جهانی و نماد مستکبران در آمدند(اعراف، آیات 175 و 176؛ و روایات تفسیری)، و در ادامه سامری نیز با فریبکاری اجازه نداد تا خلیفه حضرت موسی(ع) مدیریت نظام سیاسی و امت را در دست گیرد و در مسیر دیانت، آنان را هدایت کند، به طوری که مردم در زمان حضرت موسی(ع) و هارون، خلیفه او دوباره به سوی فرهنگ طاغوت جاهلی بازگشتند و حتی اقدام به قتل خلیفة الله و اسارت او کردند به طوری که آن خلیفه هیچ امکانی نیافت تا جامعه را در مسیر درست دین هدایت و رهبری کند(اعراف، آیات 148 تا 150)؛ زیرا سامری با فریبکاری و با دو قطبی کردن جامعه به گونه ای عمل کرد که گروندگان به شریعت الهی، خلافت عادلانه و اتحادبخش هارون (ع) را نپذیرند و با بهانه ای فریبا و دروغین درباره لزوم تاخیر تا بازگشت موسی(ع)، به مسیر گمراهی خود ادامه دهند و خلافت را ناکارآمد کنند.(طه، آیات 88 تا 97) قارون که نماد ثروت خواص و سوء استفاده از آن برای گمراهی مردم و علیه نظام سیاسی ولایی است، ازپیروان موسی (ع) بود که با گرایش خویش به تفکر فرعونی و عمل در راستای سیاست های فرعونی، موجب تفرقه در مردم و فعالیت های نظام سیاسی اسلامی شد. بر اساس آیات قرآن و روایات، قارون بن یصهر از خویشاوندان موسى (ع) و پسر عموى آن حضرت (جامع البیان، ج 11، جزء 20، ص 128) و از بزرگان بنى اسرائیل و با نفوذ در بین آنان بوده است. (اعلام القرآن، شبسترى، ص 802 ) خدا در قرآن درباره نسبت قارون به یهودیان و پیروان موسی می فرماید: قارون از قوم موسی بود، اما بر آنان ستم کرد؛ ما آنقدر از گنج ها به او داده بودیم که حمل کلیدهای آن برای یک گروه زورمند مشکل بود! (به خاطر آورید) هنگامی را که قومش به او گفتند: این همه شادی مغرورانه مکن، که خداوند شادی کنندگان مغرور را دوست نمی دارد! (قصص، آیه ۷۶). ثروت از نظر قرآن از نظر قرآن، نعمت های الهی همانند نقمت ها، برای آزمون و ابتلاء و سنت های امتحانی است. قرآن می فرماید که خدا افراد انسانی را با خیر و شر از نعمت ها و نقمت ها می آزماید.(بقره، آیه 155؛ انبیاء، آیه 35؛ فجر، آیات 15 و 16) بنابراین، دارایی و ثروت به معنای کرامت و تکریم نسبت به شخص از سوی خدا نیست، چنانکه نداری و فقر به معنای اهانت از سوی خدا نیست.(فجر، آیات 15 و 16) قرآن به انسان ها یادآور می شود که هر چه انسان دارد، نعمتی از نعمت های خدا است: وَمَا بِكُمْ مِنْ نِعْمَهًْ فَمِنَ اللَّهِ (نحل، آیه 53) و بلکه برای آزمون است و این گونه نیست که تلاش انسانی نقش اساسی در افزایش یا کاهش ثروت داشته باشد، چنانکه داده ها و گرفته ها در قالب مصیبت به معنای این نیست که انسان کاری کرده است؛ زیرا خدا بر اساس مشیت خویش آن گونه که در ام الکتاب و کتاب مبین و لوح محفوظ است، به کسی چیزی می دهد یا می گیرد.(حدید، آیات 22 و 23) البته بر اساس کتاب محو و اثبات الهی که آن نیز ریشه در ام الکتاب دارد(رعد، آیه 39)، برخی از کارهای انسان موجب می شود که خدا افرادی را کیفر کند و چیزی از آنها بگیرد و نعمتی را به نقمت تبدیل کند(رعد، آیه 11؛ انفال، آیه 53)، اما این بدان معنا نیست که فعالیت های انسان در کلیت اصلی نعمت ها نقش داشته باشد، هر چند که در برکت یابی نعمت (اعراف، آیه 96) یا تبدیل نقمت به نعمت نقش دارد.(رعد، آیه 11؛ انفال، آیه 53) خدا به صراحت می فرماید که علم و دانش انسان در کلیت نعمت ها نقشی ندارد؛ چنانکه می فرماید: و چون انسان را آسيبى رسد ما را فرا مى‏ خواند سپس چون نعمتى از جانب خود به او عطا كنيم مى‏ گويد تنها آن را به دانش خود يافته ‏ام، نه چنان است، ‏بلكه آن آزمايشى است، ولى بيشترشان نمى‏ دانند. (زمر، آیه ۴۹) بر همین اساس، وقتی قارون مدعی می شود که من این همه ثروت را با علم اقتصاد و تلاش های خود به دست آورده ام، خدا این تفکر و بینش و نگرش وی را مورد نقد قرار داده و به اصل اساسی سنت امتحان و ابتلاء توجه می دهد که هر چیزی از مصیبت های خوب و بد در راستای آزمون الهی است که مشخص شود که آیا شخص شکرگزار نعمت است یا کفر و کفران می ورزد و از نعمت های الهی به درستی در جای حق و عدل آن استفاده می کند یا نمی کند؟ از همین رو در انتقاد از تحلیل وتبیین قارونی می فرماید: (قارون) گفت: این ثروت را بوسیله دانشی که نزد من است به دست آورده ام! آیا او نمی دانست که خداوند اقوامی را پیش از او هلاک کرد که نیرومندتر و ثروتمندتر از او بودند؟! (و هنگامی که عذاب الهی فرا رسد،) مجرمان از گناهانشان سؤال نمی شوند.. (قصص، آیه ۷۸) شاخص ها و نشانه های نگرش باطل قارونی قارون از ثروتمندانی بود که در یک نظام سیاسی ولایی، از ثروت خویش بدرستی بهره نگرفت، بلکه به جای آنکه آن را در خدمت نظام سیاسی ولایی قرار دهد، در خدمت سرمایه داری لیبرالی نظام سیاسی مستکبران قرار داد و در خدمت بینش و نگرش های جاهلیت فرعونی به کار گرفت. از نظر قرآن، اصولا سرمایه داران متمکن گرفتار رذایلی می شوند که خود و امت اسلام و نظام سیاسی ولایی را دچار مشکلات عدیده ای می کنند. از مهمترین این رذایل و یا شاخص های ثروتمندان متمکنی همچون قارون می توان به موارد زیر اشاره کرد: 1. کفر: کفرگرایی در افرادی با ویژگی های قارونی خطری است که آنان بدان گرفتار می شوند(قصص، آیات 76 و 82؛ غافر، آیات 23 تا 25)؛ چرایی این گرایش را می توان در رذایل و صفات دیگر هارونی جستجو کرد که در ادامه به آن پرداخته می شود. 2. اتهام زنی: از دیگر خصوصیات قارون، اتهام زنی به پیامبر به اموری چون سحر و کذب است؛ در حالی که می دانست که آن حضرت (ع) دارای دلایل متقن و برهان قاطع و سلطه علمی است و سخنی جز حق و راست نمی گوید و دانش و عملکرد وی هیچ ارتباطی با سحری ندارد که ساحران انجام می دهند؛ زیرا به عیان دیده بود که سحر ساحران با معجزه از میان رفته است و ساحر با سحرش نمی تواند در مقصد باطل خویش به مقصود برسد.(غافر، آیات 23 تا 25) 3. مخالفت با هنجارها و قوانین انسانی و اخلاقی: یکی از عوامل کفرورزی قارون غیر از اتهام زنی بی اساس، مخالفت وی با هنجارهایی است که حضرت موسی(ع) خواهان تحقق و اجرای آن در میان بشریت و امت اسلام بود. از نظر قرآن، قارون نمی توانست قانون گرایی در حوزه اقتصادی مانند قانون زکات را بر تابد؛ چنانکه حاضر نبود تا رفتارهای حقوق بشری حضرت موسی(ع) را تحمل کند؛ زیرا آن حضرت (ع) خواهان عدالت در همه حوزه ها، حفظ عرض و مال و خون توده های مردم و حمایت از ناموس و مال وجان حتی کودکان و فرزندان بود؛ در حالی که در قاموس جاهلی فرعون و قارون و هامان، چنین امری نه تنها اخلاقی و هنجاری نبود، بلکه عملی ضد هنجاری تلقی می شد و ارزش های انسانی به عنوان ضد ارزشی مورد تمسخر قرار می گرفت. اصولا مستکبران از قارون و فرعون و هامان و امثال آنها بر این اندیشه بوده و هستند که دیگران برده و کالای آنان هستند و حق انسانی ندارند. این گونه است که همواره دنبال ظلم و خونریزی و افزایش فحشاء و هنجارشکنی جنسی بودند و زنان را برای بردگی و بی حیایی جنسی زنده نگه می داشتند و از آنان سوء استفاده می کردند.(غافر، آیات 23 تا 25) از نظر قرآن، خطر چنین امری در ثروتمندان زیاد است؛ زیرا گرفتار نوعی غرور می شوند و همین غرور آنان را به سمت و سوی قانون شکنی و هنجارشکنی به ویژه مالی و جنسی سوق می دهد و قتل بی گناهان برایشان امری عادی و طبیعی جلوه می کند. 4. ناسپاسی: از دیگر رذایل قارون می توان به کفران نعمت و ناسپاسی اشاره کرد؛ زیرا به جای شکر نعمت و استفاده درست از امکانات مادی و ثروت خویش، آن را در خدمت هنجارشکنی و پایمال کردن حقوق مردم و قانون شکنی به کار می گرفت. (غافر، آیات 23 تا 25؛ قصص، آیات 76 تا 82) گفتنی است که كفر هرگاه در مقابل نعمت استعمال شود به معناى ترك شكر و ناسپاسی و کفران نعمت است. (مفردات الفاظ قرآن کریم، راغب اصفهانی، ص 715، كفر) 5. مکر علیه نظام سیاسی ولایی: از نظر قرآن، قارون گرایی به معنای توطئه و مکر علیه امت و نظام سیاسی ولایی است و این افراد از چنین رویه و روحیه در عرصه سیاسی برخوردار هستند؛ زیرا آنان ثروت خویش را به جای آنکه در خدمت مردم و نظام سیاسی ولایی قرار دهند، در خدمت طاغوت و مستکبران و ظالمان قرار می دهند و اهداف آنان را تحقق می بخشند.(غافر، آیات 23 تا 25) بر اساس همین آیات کشتار فرزندان ذکور پیروان موسى(ع) و همچنین زنده نگه داشتن زنان برای بهره گیری جنسی، یکی از شیوه های مکری بود که قارون در همراهی با طاغوت های فرعونی و هامانی به کار می گرفت؛ از نظر آنان یکی از راه های پیشگیرى رواج آیین موسى(ع) این است که شیوه نابودی نسلی امت اسلام را از طریق کاهش جمعیت، سقط جنین، کشتن کودکان و افزایش فساد جنسی در زنان و بهره گیری جنسی از آنان به اجرا گذارند تا مردم و نظام سیاسی با بحران جمعیتی و نیز گسترش فقر و فحشاء مواجه شده و از درون فروپاشد.(همان) این سیاست امروز از سوی استکبار جهانی علیه نظام اسلامی با همکاری نفوذی ها و خواص گمراه امت اسلام از هامان ها و قارون ها و بلعم باعورای زمان در حال اجرا است. البته خدا به مومنان وعده می دهد که با رهبری و تحت ولایت نظام سیاسی اسلامی می توانند از این مکر در امان مانند و خدا تباهى و ناکامى را برای مکر و حیله دشمنان امت رقم خواهد زد؛ چنانکه مکر بر ضدّ موسى(ع) و بنى اسرائیل را به تباهی و ناکامی کشاند.(همان) 6. گناهکاری: ا از رذایل قارون می توان به گناهکاری او اشاره کرد که شامل قتل کودکان و بردگی جنسی زنان و دیگر قانون شکنی های و هنجارشکنی های او اشاره کرد.(غافر، آیات 23 تا 25؛ قصص، آیه 78) 7. مجرمیت: از نظر قرآن، برخی از کارها گناه و برخی دیگر جرم است و مجازات و کیفر آن در قانون در قالب حدود و تعزیرات بیان شده است. در حقیقت گناه را می توان به دو دسته اصلی گناهانی که عقوبت آن در آخرت است و گناهانی که باید از سوی نظام سیاسی ولایی در دنیا برای گناهکار بر اساس قانون مجازات اعمال شود. از دسته اخیر به عنوان جرم یاد می شود؛ مانند قتل بی گناهان و کودکان، بهره کشی جنسی از زنان و مانند آنها که از مصادیق جرم است. قارون از کسانی بودکه گرفتار جرم بود و به عنوان مجرم می بایست در دنیا و آخرت مجازات می شد.(قصص، آیه 78) 8. فخرفروشی: از دیگر رذایل اخلاقی قارون، فخر فروشی و است که به طور طبیعی تمسخر دیگران را نیز به همراه دارد. تفاخر رفتار اجتماعی است که شخص خود را به گونه ای نشان می دهد که دیگران احساس حقارت و پستی کنند و از وضعیت و زندگی خویش ناراضی شوند؛ چنانکه به رخ کشیدن ثروت در قالب کاخ و اتومبیل و کارگزاران و خدمه و مانند آنها از مصادیق تفاخر است.(قصص، آیات 76 تا 79) 9. عجب و غرور: خودپسندی از جمله رذایل قارونی است به گونه ای که قارون خود را برتر از دیگران دانسته و ثروت خویش را به علم و دانش و تلاش اقتصادی خود نسبت می دهد و این گونه است که فریب دنیا و نعمت های الهی را می خورد و مغرور می شود.(همان) 10. غفلت: کسانی که گرفتار عجب و غرور می شوند، گرفتار غفلت نیز هستند و به جای آنکه برای آخرت خویش کاری کنند تنها مانند موش مشغول جمع آوری و کنز و زراندوزی می شوند و از خدا و آخرت غافل می شوند.(همان) 11. ظلم و ستم: از دیگر رذایلی که قرآن برای قارون بر می شمارد، ظلم و ستم است که هم به خودش با کفرش روا می دارد و هم نسبت به نظام سیاسی ولایی و هم امت اسلام.(قصص، آیه 76؛ عنکبوت، آیات 39 و 40) 12. خودنمایی: از دیگر رذایل اخلاقی و رفتاری این است که خودنمایی کند و دیگران را به این طریق خوار و حقیر بشمارد.(قصص، آیه 76) 13. بی خردی و جهالت: علم و خرد واقعی در بندگی خدا است و کسی که از اسلام و آیین آن دوری کند، گرفتار سفاهت و سبک مغزی وبی خردی است.(بقره، آیه 130) از نظر قرآن، قارون که فضیلت آخرت را ندیده و به مال و ثروت دنیا دل بسته است، در حقیقت گرفتار بی خردی عقلی و نادانی علمی است؛ از این رو خود را به هلاکت افکنده است.(قصص، آیات 76 تا 80) 14. ثروت اندوزی: ثروت برای آن است که در خدمت انسان و آسایش او باشد و کسی که آن را انباشت می کند و با تکاثر و کنزاندوزی،خود را گرفتار می کند، گرفتار رذیلتی است که او را هلاک می کند. قارون گرفتار چنین دور باطل گردآوری و تکاثر ثروت بود.(همان) 15. بخل ورزی: ثروت اندوزی موجب می شود تا شخص گرفتار بخل شود و هیچ گونه انفاقی از مال خدا که در اختیارش قرار داده شده(نور، آیه 33) نداشته باشد(قصص، آیات 76 تا 80)، در حالی که انفاق واجب است.(ذاریات، آیه 19؛ معارج، آیات 24 و 25) 16. بغی: اصطلاح بغی به معنای تجاوز و تعدی به حقوق نظام سیاسی ولایی و اعلان مخالفت وجنگ علیه آن است. به نظر می رسد که قارون علیه نظام سیاسی ولایی حضرت موسی(ع) چنین موضع گیری کرده و در عمل وارد جنگ علیه او و نظام سیاسی می شود ، به طوری که می خواست با ثروت خویش پایه های دعوت و نظام سیاسی ولایی را سست کند.(قصص، آیه 76) 17. تکذیب رهبری و نظام ولایی: از نظر قرآن، رفتار قارونی در راستای تکذیب رهبری و پیامبری بوده است. این تکذیب از سوی قارون پس از دعوت وى به حق و ابلاغ آیات و معجزات الهى از سوی موسی(ع) بوده است.(غافر، آیات 23 تا 25) 18. تجمل گرایی: از دیگر ویژگی های قارون افزون بر تفاخر و خودنمایی و نمایش ثروت و قدرت، تجمل گرایی و استفاده نادرست از ثروت با اسراف و تبذیر و مانند آنها است، به طوری که مردم را به جای بهره گیری درست از ثروت به سوی تجمل گرایی سوق می داد(قصص، آیات 76 تا 79)؛ زیرا تعبير فى زينته نشانگر آن است كه وى در حالى بر مردم ظاهر شد كه غرق در تجمّل بود. 19. طغیان گری: از دیگر رذایل قارونی می توان به طغیان گری وی نسبت به خدا و پیامبر و رهبری و نظام سیاسی اشاره کرد که تعبیر بغی بر آن دلالت دارد.(همان) 20. بی تقوا: از آنجا که خدا عاقبت خوب را برای متقین می داند، معلوم می شود که قارون همانند فرعون و هامان انسانی بی تقوا بوده است که گرفتار خشم الهی حتی در دنیا شده است.(قصص، آیات 76 تا 82) 21. برتری طلبی: قارون خود را برتر از دیگران دانسته و علیه رهبری جامعه، برتری جویی می کرد و همین موجب نابودی وی می شود.(همان) 22. فساد: قارون با رفتارها و کارهای خویش فساد می کرد و از مصادیق مفسد فی الارض بود که خدا او را در همین دنیا مجازات می کند.(همان) 23. فزون خواهی: از دیگر خصوصیات زشت قارون فزون خواهی بود به طوری که به نصیب خود از دنیا بسنده نمی کرد و با ظلم و جور ثروت و اموال دیگران را غصب می کرد و در کنار فرعون به ظلم و ستم نسبت به زنان و کودکان می پرداخت.(همان) 24. افترا: از دیگر رذایل اخلاقی قارون ، افترا به دیگران از جمله پیامبر و رهبری نظام سیاسی بود. وی پیامبر زمان را انسانی ساحر و دروغگو معرفی می کرد.(غافر، آیات 23 تا 25) و دلایل قاطع و برهانی وی را نمی پذیرفت و علیه سلطه و حاکمیت علمی و عملی رهبری قرار می گرفت و مبارزه می کرد.(همان) 25. استکبار در اجتماع: کبر باطنی قارون در قالب رفتار اجتماعی بروز می کرد و مردم را به استضعاف جنسی می کشاند و کودکان را به قتل می رساند و در هنجارشکنی و قانون شکنی پیشگام بود.(قصص، آیات 76 تا 82) 26. عدم پرداخت مالیات و حقوق مالی: یکی از مهمترین رذایل رفتاری قارون، مخالفت عملی با قوانین نظام سیاسی اسلامی بویژه در پرداخت حقوق مالی و مالیات های موضوعه در قوانین و شرایع آسمانی است. مالیات گریزی و عدم پرداخت زکات و مانند آنها روشی است که قارون و قارون های زمان برای فروپاشی نظام سیاسی - اجتماعی ولایی در پیش می گیرند تا توان و قدرت توده مردم مستضعف کاهش یابد و موجب پراکندگی امت از نظام سیاسی و ضعف و بحران در آن شود.(همان) این گونه است که از احسان مالی پرهیز و اجتناب می کنند و حقوق و زکات را به رهبری نمی دهند.(همان) در منابع تاریخی است زمانی که زکات بر بنی اسرائیل واجب شد؛ قارون به نزد حضرت موسی(ع) آمد و توافق کرد... زکات بدهد. سپس به خانه رفت و بعد از حساب، مبلغ زکات را بسیار بالا دانست.... گروهی از بنی اسرائیل (طرفدار خودش) را جمع کرده و گفت: ای بنی اسرائیل؛ موسی شما را به کارهایی فرمان داد که اطاعت او کردید و اکنون می خواهد، مال های شما را بگیرد.... فلان روسپی را بیاورید و حقوقی برایش مقرر کنید تا موسی را متهم کند.... موسی گفت:... هر که زنا کند در حالی که زن دارد؛ سنگسارش کنیم تا بمیرد. قارون به موسی گفت: حتی اگر تو این اعمال را انجام داده باشی؟! موسی گفت: حتی اگر من آنها را انجام دهم. قارون گفت: بنی اسرائیل گمان می کنند با فلان روسپی زنا کرده ای. موسی گفت: او را بیاورید. اگر چنین گفت می پذیرم. سپس آن زن را آوردند. موسی گفت: آنچه اینان می گویند را می پذیری؟ زن گفت: نه، دروغ گفته اند. آنها برای من مزدی قرار دادند تا تو را متهم کنم.... موسی آنها را نفرین کرد و زمین، آنها را بلعید.(طبری، تاریخ الطبری، ۱۳۸۷ق، ج۱، ص۴۴۷؛ ابن اثیر، الکامل، ۱۳۸۵ق، ج۱، ص۲۰۵) در تورات فعلی نیز درباره قارون و مخالفت های وی مطالبی است که بیانگر گوشه ای از خباثت اوست.(نگاه کنید: کتاب مقدس، کتاب اعداد، باب ۱۶، آیات ۳ تا ۳۳.) از نظر قرآن، قارون گرایی همواره در امت ها وجود دارد و همین افراد با چنین نگرشی سد راه اسلام و نظام سیاسی ولایی بوده و خواهند بود. قارون گرایان به ظاهر با مسلمانان هستند و به تعبیر قرآن جزیی از امت اسلام به شمار می آیند ولی دل و جانشان با طاغوت و استکبار جهانی فرعونی است که مردم را به ستم و ضعف می کشانند و حقوق آنان را تضییع می کنند؛ چنانکه امروز نیز این گونه هستند. نکته جالب درباره این افراد آنکه در میان امت اسلام و نظام سیاسی ولایی زندگی می کنند، ولی روح و جان و روانشان تابعیت کشور کفر و دولت مستکبران و طاغوتیان را دارد. از این رو وقتی احساس خطر می کنند، به جایی می روند که روحشان در آنجا است؛ خدا می فرماید: کسانی را که در دلهایشان بیماری است می بینی که در (دوستی با آنان)، بر یکدیگر پیشی می گیرند و می گویند: می ترسیم حادثه ای برای ما اتفاق بیفتد (و نیاز به کمک آنها داشته باشیم!) شاید خداوند پیروزی یا حادثه دیگری از سوی خود (به نفع مسلمانان) پیش بیاورد و این دسته، از آنچه در دل پنهان داشتند، پشیمان گردند!(مائده، آیه ۵۲) خدا در این آیه به جای اینکه بگوید : یسارعون الیهم، می فرماید: یسارعون فیهم، یعنی بدن های خودشان را به سرعت به آنجا انتقال می دهند؛ زیرا آنان از نظر روحی در آنجا هستند و تنها جسمشان در اینجا است که در زمان خطر آن را نیز به آنجا منتقل می کنند.