بلاغ نیوز | پایگاه جامع اطلاع رسانی 4 مهر 1398 ساعت 7:31 http://www.bloghnews.com/note/404183/اصلاح-طلبان-بهانه-ها-توهم-ها -------------------------------------------------- سیاهه‌ای از بهانه‌جویی‌های اصلاح‌طلبان عنوان : اصلاح‌طلبان؛بهانه‌ها و توهم‌ها -------------------------------------------------- حجاریان و همفکرانش در حالی متوهمانه از «زبان گلوله و انقلاب» حرف می‌زنند و سودای تکرار اغتشاش‌های خیابانی را در سر می‌پرورانند که بهانه‌تراشی‌ها برای فرار از مسئولیت مشکلات کشور جواب نداده متن : یه گزارش بلاغ، رهاورد دولتی که اصلاح طلبان در 6 سال گذشته از آن حمایت کرده اند، تقریباً هیچ بوده است، از سویی گرانی و افزایش نرخ تورم و قیمت های چند صددرصدی در بخش های مسکن و خودرو و از سویی دیگر شیب تند دزدی و فساد و اختلاس های 13 و 15 هزارمیلیاردی صندوق ذخیره فرهنگیان و بانک سرمایه و شاهکار دلار جهانگیری با هدررفت 216 هزار میلیارد تومان از کیسه بیت المال. حالا حقوق های نجومی و وجود حدود 3 هزار فیش حقوقی 20 تا 50 میلیونی کارگزاران دولت تدبیر و امید و واگذاری های مسئله دار در ده ها مورد به نام خصوصی سازی و فساد در صنعت خودرو و آمارهای بد اقتصادی در شاخص فلاکت، نرخ بیکاری، حجم نقدینگی، بدهی های دولتی و قس علی هذا را هم اضافه کنید. مدعیان اصلاحات که حل مشکلات کشور را به زلف برجام گره می زدند، همچنین به این باور رسیدند که از مذاکره و دیپلماسی نیز آبی گرم نشده و نتیجه اش تشدید تحریم ها و تهدیدات بی سابقه علیه ملت و دولت ایران بوده است. طیفی که از کتاب دیپلماسی فقط فصل عرف و نزاکت های بین المللی را خوب خوانده و اداواطوارهای دیپلماتیک از لبخند و قدم زدن تا عکس یادگاری گرفتن را خوب بلد بودند، بی آنکه بدانند زیر پای چه چیزی را امضاء می کنند توافقی را ساختند و پرداختند که وقتی طرف مقابلش زیر میز زد و شروع کرد به خشتک سرکشیدن و هنگامه به پا کردن، به یک باره پا پس کشیدند و در برابر تشدید تهدید و تحریم از رهبری مایه گذاشتند که تصمیم نظام بود! روزنامه هایشان هم که با تیترهایی چون فتح الفتوح دیپلماسی ایران، آغاز عصر ایرانی، انفجار امید، پیروزی بدون جنگ، حصر ایران شکست، خجسته باد این پیروزی و... به استقبال برجام رفته بودند و کلاه امیرکبیر را روی سر ظریف گذاشتند و او را آرش کمانگیر و مصدق زمان دانستند درنهایت ناو آمریکایی لینکن را روی جلد رسانه هایشان نقش کردند. اول: فرار از مسئولیت به دلیل فرجامِ بدِ برجام و دولتی که نتوانسته گره ای از مشکلات فروبسته این مرزوبوم بگشاید، تکنوکراتهای زراندوز و رندانِ دوم خردادی برای فرار از مسئولیت دست به کار شدند تا با طراحی سناریو هایی بگویند که در بروز و ظهور مشکلات امروزی کشور، ابر و باد و مه و خورشید و فلک همه در کار بودند الا اصلاح طلبان! 1. دولت قبل مدعیان اصلاحات وقتی اوضاع را قمر در عقرب دیدند، ابتدا در تاریکخانه های خود کنج عزلت گزیدند ولی بعداً از ترس تنهایی و منکوب شدن در افکار عمومی به خیال اینکه راهی گزیده و چراغی روشن کرده اند به ترفندهای همیشگی خود روی آوردند؛ اولین آن دولت قبل بود! گفتند مشکلات کنونی کشور که به ما تحمیل شده، همه اش تقصیر دولت قبل بوده که هرچه ساخته صرفاً هزینه بوده است و بس؛ مسکن مهر را مزخرف خواندند و بعدتر از آن، شب پرداخت یارانه را شب عزای دولت دانستند. 2. نمی گذارند کار کنیم دولتی که به دولت وعده ها و دولت محرمانه ها و به قول خودشان دولت تگلرام و برجام شهره شده بود، وقتی نتوانست گزارش های صدروزه خود را ارائه و ادامه دهد، در مواجهه با رقیبان و منتقدان به نمی گذارند و نمی خواهند متوسل شد. حسن روحانی علناً و آشکارا بی آنکه لحظه ای صدایش بلرزد و قلبش به درد آید، چشم در چشم آدم هایی که به امیدهایی او را برگزیده بودند نگفت که نشد، که نتوانستم بلکه با طرح گزاره کاسبان تحریم گفت: اقلیتی کارشکن و دروغ پراکن از لغو تحریم ها ناراحت اند. 3. شعار مرگ بر آمریکا شکست برجام به حدی برای روحانی و مدعیان اصلاحات محرز بود که برای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت، آن را بر گردن شعار مرگ بر آمریکا و موشک های ضد اسرائیلی و مواضع ضدآمریکایی ائمه جمعه کشور و فرماندهان عالی رتبه نظامی انداختند. 4. دولت سایه آن ها همزمان، دولت سایه را بهانه کردند؛ هرچند عده ای خیرخواه ساده اندیش نیز آب در آسیاب او ریختند و بی آنکه پیش از آن به توجیه افکار عمومی بپردازند در محافلشان زیر گوش یکدیگر گفتند در آمریکا و اروپا هم دولت در سایه هست! اما طرح گزاره خصولتی ها، دولت پنهان و دست های پشت پرده از سوی اتاق فکر تدبیر و امید هم نتوانست نه خودشان و نه کسی را قانع کند. 5. بدشانسی دولت به همین خاطر بود که بعدازآن گزاره بدشانسی دولت را مطرح کردند؛ بدشانس ترین رئیس جمهور را تیتر روزنامه هایشان کردند و نوشتند با توجه به سلسله رخدادهایی چون زلزله، ناآرامی های دی ماه، بازگشت تحریم ها، استیضاح چند تن از وزرای روحانی به عنوان یاران نزدیک رئیس جمهور و وقوع سیل و بحران ملخ، باید گفت که دولت روحانی بدشانس ترین دولت در تاریخ 40 سال اخیر جمهوری اسلامی بوده است.. حتی در برهه ای هجوم ملخ های مهاجر را هم اضافه کردند و نوشتند: ترامپ، سیل، زلزله و ملخ همه از نشانه های بدشانسی حسن روحانی است! 6. کمبود اختیارات کمبود اختیارات و دولت بی اختیار کلیدواژه های دیگری بود که تئوریسین های پشت پرده در کارپوشه روحانی نهادند تا او غیرمنصفانه درخواست اختیارات ویژه بکند! شرایط جنگ اقتصادی را با دوران دفاع مقدس مقایسه کردند و بنی صدر، بی توجه به ظرفیت های گسترده ای که در اختیار رئیس جمهور است و به اعتراف خیلی از همان اصلاح طلب ها در هیچ جای جهان وجود ندارد، شروع به بهانه تراشی کردند. در ابتدا القا کردند که منظورشان اختیار در مذاکرات است اما مدتی نگذشت که کاشف به عمل آمد منظورشان اختیاراتی است که از شنیدن آن خنده می آید خلق را! دبیر حزب اتحاد ملت گفت: روحانی در مدیریت صداوسیما و دیگر دستگاه های فرهنگی اختیار ندارد یا هیچ اشرافی بر قاضی صادرکننده حکم فیلترینگ ندارد! 7. ضعف ساختارها از همین منظر بود که جمهوری سوم و تغییر قانون اساسی را مطرح کردند. قوچانی در 16 تیرماه 98 در تیتر یک روزنامه سازندگی با مطرح کردن جمهوری سوم پیشنهادهای ده گانه ای را برای اصلاح قانون اساسی مطرح کرد و درنهایت نوشت: بهترین زمان برای طرح بازنگری قانون اساسی، در انتخابات ریاست جمهوری 1400 است تا نامزدهای ریاست جمهوری از موضع ملی در یک رفراندوم واقعی بتوانند راهکار خود را به مردم ارائه کنند. شعار اصلاح قانون اساسی بر اساس قانون اساسی با حفظ اصول جمهوریت و اسلامیت آن تنها شعار مترقی در انتخابات ریاست جمهوری 1400 است. دم خروسشان هم در حرف های حسین مرعشی، سخنگوی حزب کارگزاران بیرون زد و طینت و نیت واقعی کسانی که روزگاری به دنبال ریاست جمهوری مادام العمر هاشمی بودند را برملا ساخت. مرعشی، تکنوکراتِ کارگزارانی در 22 تیر 98 در مصاحبه با روزنامه شرق با بیان اینکه ساختار سیاسی باید عوض شود گفت: یا باید همه قدرت ها به رئیس جمهور داده شود یا رهبری فردی را به عنوان نخست وزیر به مجلس پیشنهاد کند و وقتی می گوییم دولت؛ یعنی در کنار تشکیل کابینه، سیاست های قضایی و مباحث فرهنگی و امنیتی از دولت جدا نباشد و بالاترین مقام قضایی وزیر دادگستری باشد! وی همچنین در اظهارات مضحکی مدعی شد: اگر این تغییر مورد توافق نیست، باید بپذیریم قدرت در دولت متمرکز شود و بخش زیادی از اختیارات مستقیم رهبری بر اساس قانون اساسی ازجمله هماهنگی قوای سه گانه در حوزه دولت بیاید؛ همین شد که در روزنامه سازندگی هم مقاله ای با عنوان گذار از فرد به نهاد منتشر کردند و در ستیز با ولایت فقیه از ضرورت ولایت واتیکانی سخن گفتند. مصطفی تاج زاده، فعال اصلاح طلب هم در 26/3/98 در مصاحبه با شرق با بیان اینکه مهم ترین راه حل، اصلاح قانون اساسی است و قبل از هر بحث و هر تغییر و تحولی باید مدل نظارت اصلاح شود گفت: ساختار کنونی پاسخ گو نیست. 8. نظارت استصوابی نظارت استصوابی هم گزینه دیگری برای فرار از پاسخگویی بود. گزینه ای که از ابتدا تاکنون با حیات سیاسی اصلاح طلبان گره خورده و همواره آن را سدی در برابر اهداف و اقدامات رادیکالی خود دیده اند. مدعیان اصلاحات در برهه ای به ویژه بعد از غائله نماینده سراوان و بروز و ظهور نشانه هایی از بی برنامگی و بی عملی در فراکسیون امید و شهرداری تهران، درخصوص عملکرد ضعیف مجلس و شورای شهر پنجم، آن را محصول نظارت استصوابی شورای نگهبان دانستند. سعید حجاریان، یکی از تئوریسین های جبهه اصلاحات در 13 مرداد 98 در گفت وگو با سازندگی نیروهای اصلاح طلب مجلس را نیروهایی درجه دوم و در سطح دُز خفیفِ اصلاح طلبی تعریف کرد. وی در این مصاحبه گفت: شما انتخابات دوره دهم مجلس را نگاه کنید! با عرض معذرت از نمایندگان تهران، عملاًً تیم دسته دوم منسوب به جریان اصلاحات امکان ورود به پارلمان را پیدا کرد. این نیروها دُز خفیف اصلاح طلبی بودند اما به هرحال توانستند در تهران اصولگرایان را به ضیق و خناق بیندازند و سی به صفر شکستشان دهند. پس، جریانی که تا این حد گلخانه ای است و تاب دز خفیف اصلاحات را هم ندارد، در صورت وجود دز قوی سرنوشتی نامشخص خواهد داشت. محمد عطریان فر هم در مصاحبه با شرق گفت: ما باید به جای کار روی انتخاب کنندگان که متأسفانه تا حدودی دلسرد شده اند، بر انتخاب شوندگان متمرکز شویم... اصلاح طلبان باید هنرشان در گفت وگو باشد تا با استفاده از این ابزار راهگشا، موانع را برای حضور افراد لایق در مجلس برطرف کرد.... شورای نگهبان با اختیارات فعلی یک واقعیت است؛ ما باید تقابل شکننده با شورای نگهبان را از بین ببریم و با گفت وگو از میزان رد صلاحیت ها بکاهیم. اصلاح طلبان از سهم نظارت استصوابی در کاستی های اصلاح طلبانه سخن گفتند و البته به این سؤال پاسخ ندادند که در انتخاب مدیران و سیاست گذاری هایی مانند ارز 4200 تومانی، واگذاری های مسئله دار، حقوق های نجومی و از همه مهم تر قًرق منصب ها و پست های دولتی مگر نظارت استصوابی هم دخیل بوده است؟ یا آنکه اگر هم سران و محکومان فتنه 88 رد صلاحیت نشده و در انتخابات شرکت می کردند، مفروض که پیروز هم می شدند (که البته حاشا و کلاً که ملت وقعی به آنها بگذارند!) در حوزه اجرایی و تقنینی کشور چه کاری و چه انتصاب و انتخابی می خواستند انجام بدهند؟ مگر از جناب آقایان روحانی، جهانگیری، نوبخت، واعظی، آخوندی، ربیعی، عارف و فراکسیون برآمده از تکرار می کنم نزدیک تر به اصلاح طلبان هم کسی بوده و هست؟ 9. روحانی نمی تواند حرف هایی را بیان کند روحانی نمی تواند حرف هایی را بیان کند نیز گزاره ای بود که از سوی کارگزاران مطرح و البته در نطفه هم خفه شد چه آنکه بعدازاین همه بهانه جویی و شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت، این یکی بهانه، قدرت چسبندگی در افکار عمومی را نداشت. قوچانی، مشاور رسانه ای نهاد ریاست جمهوری و البته نیروی رسانه ای کارگزاران و فعال اصلاح طلب در مطلبی نوشت: مشکل روحانی فقط این نیست که رسانه های دولتی در بیان مواضع دولت نارسا هستند، مشکل اصلی در اینجاست که روحانی نمی تواند ناگفته هایش را بیان کند چراکه حرف های او بخشی از برنامه بزرگی است که باید برای صلح، توسعه و آزادی ایران انجام شود و بیان این سخنان ممکن است تحقق آنها را به تأخیر بیندازد. 10. اعلام برائت اما آن حرف ها و سناریوها برای فرار از مسئولیت به درِ بسته خورد و نتوانست افکار عمومی را توجیه کند. شاهد مثال آنکه روحانی چندی پیش در هیئت دولت گفت: اعتراف می کنم این 98 آن نود و هشتی که ما می خواستیم نیست. البته پیش ازاین سعید حجاریان در یادداشتی نوشته بود: روحانی استعفا دهد تا اسفند امسال در ۲ انتخابات همزمان، مجلس و دولتی همسو شکل بگیرد. صوفی، عضو شورای عالی اصلاح طلبان هم در گفت وگویی اعلام کرده بود: توصیه ما به روحانی همچنان استعفا است. مدعیان اصلاحات در کنار بهانه جویی ها، همزمان در برهه هایی نسبت به عملکرد فراکسیون امید و شورای پنجم شهر دست به انتقاد و گلایه زدند تا آنجا که رسانه های اصلاح طلب در مطالب و عناوینی مانند ستون پنجم های امیدی نمایندگان اصلاح طلب مجلس و شورای شهر تهران را غیرخودی، ستون پنجمی، مایه آبروریزی اصلاح طلبان، ناآشنا به امور شهری، پوپولیست و سیاسی کار نامیدند. دوم: انقلاب و گلوله؛ اولتیماتوم و تئوری سازی شورش قابل تأمل آنکه قریب به اتفاق اصلاح طلبان در چند ماه گذشته بر شکست و بحران هویت جبهه اصلاحات اعتراف کردند و از ضرورت بازسازی سخن گفتند. خاتمی و تاج زاده و زیباکلام گفتند مردم دیگر به تکرار می کنم روی خوش نشان نمی دهند مردادماه سال جاری بود که کرباسچی، دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی در مصاحبه ای ابعاد بحران هویت در جبهه اصلاحات را تشریح کرد و گفت که از ۷۶ تا به امروز جریان اصلاحات مکرر گفته است که می خواهد اصلاحات کند اما هرگز روشن نکرده است به دنبال اصلاح چه چیزی است بر همین اساس بود که علیرضا علوی تبار از فعالان و نظریه پردازان اصلاحات چند روز پیش (26/6/98) گفت: اگر اصلاحات خود را بازسازی نکند شکست می خورد. یک: مشارکت مشروط از بحران ها و اختلاف ها میان اصلاح طلبان و به سنگ خوردن بهانه جویی ها پیش بینی می شد که شعله شکسته و رو به باد اصلاحات هرلحظه به خاموشی بگراید. ازاین رو از میان بهانه جویی ها، باید همزمان با سناریوی همیشگی و نخ نمای نظارت استصوابی، تنها راه علاج یعنی مشارکت مشروط مطرح شود. به همین دلیل از اواخر سال گذشته این دو گزاره همپا و همزمان در رسانه های زنجیره ای برجسته شد؛ آن زمان که حجاریان، مشارکت مشروط را مطرح کرد و گفت: باید از فرصت انتخابات استفاده کرد و اگر نشد، عطای انتخابات را به لقایش بخشید. دو: اعتراض خیابانی مدعیان اصلاحات برای آنکه بسترهای تحقق مشارکت مشروط را تمهید کنند از اوایل سال جاری و در راستای عملیاتی کردن فشار از پایین و چانه زنی از بالا، اعتراضات دانشجویی وکارگری را کلید زدند تا هم تمرین اعتراض و آزمودن فضای اجتماعی و سیاسی باشد و هم اولتیماتومی به نظام؛ البته اولتیماتومی که در واقع، فرار رو به جلویی است که آنها در پیش گرفته اند. جالب آنکه، آنها با چراغ سبز نشان دادن به ضدانقلاب و اپوزیسیون (دختران انقلاب و چهارشنبه های سفید و...) فقط در حوزه زنان، 7 پروژه را در 6 ماه گذشته دنبال کردند و آنها را در صدر اخبار رسانه ها قرار دادند؛ 1) پیامک حجاب (کشف حجاب در خودرو) 2) تجمع حجاب در دانشگاه تهران 3) ورود زنان به ورزشگاه 4) موتورسواری زنان 5) کاهش سن ازدواج و 6) غائله دختر آبی. از این رو مواضع اخیر حجاریان درخصوص لزوم اعتراض و زبان انقلاب و گلوله که به نوعی اولتیماتومیی علیه نظام است را باید در این بستر ارزیابی کرد. وی نوشت: این یادداشت را با تکرار عبارت مشهور مهندس بازرگان در دادگاه نظامی به پایان می برم. وی گفت، ما آخرین گروهی هستیم که با زبان قانون با شما صحبت می کنیم. این عبارت او درواقع، ناظر به پیدایش شرایط امتناع سیاست در ایران بود. چنانکه شاهد بودیم از آن مقطع به بعد، زبان گلوله و انقلاب جایگزین زبان سیاست شد. مع الوصف، با توجه به تجربه تاریخی و شرایط اکنون لازم است هر کنشگر سیاسی سه پرسش اساسی را پاسخ گوید؛ الف) آیا انتخابات در ایران ممکن است؟ ب) آیا اصلاح طلبی در ایران ممکن است؟ ج) آیا سیاست ورزی در ایران ممکن است؟ که فی الواقع باید پرسش ها را از انتها به ابتدا پاسخ گفت. ذکر این نکته نیز جالب است که صادق زیباکلام، اول هفته جاری در یادداشتی نوشت: امروز اقبال مردم به اصلاح طلبان کاهش یافته و اصلاح طلبان اعتبار اجتماعی شان را از دست داده اند و اگر از دختر یا پسری که در 22 خرداد 76 متولد شده و الان دانشجو است بپرسیم که اصلاح طلبی چیست و اصلاح طلب چه کسی است واقعاًًً نمی تواند جوابی بدهد. او با تأکید بر بحران هویت در جبهه اصلاحات آورده بود: خیلی از چیزهایی که اصلاح طلبان و رهبری اصلاحات می گویند بر سر زبان اصولگرایان هم هست. خب پس چه فرقی بین اصلاح طلبان و اصولگرایان وجود دارد؟... تصور می کنم مهم تر از اینکه اصلاح طلبان امروز بگویند باید با جریان اعتدال ائتلاف بکنیم یا نکنیم باید بگویند استراتژی اصلاح طلبان چیست و آن عنصر هویتی که ما را از اصولگرایان و اعتدالیون جدا می کند چیست؟ زیباکلام تأکید کرده بود: بنابراین فوری ترین گامی که اصلاح طلبان باید در این شرایط بردارند، این است که استراتژی خود را تعیین کرده و هویت اصلاح طلبی را تعریف کنند. با توجه به آنچه در فوق آمد ذکر این نکته نیز ضروری است که حجاریان و همفکرانش در حالی متوهمانه از زبان گلوله و انقلاب حرف می زنند و سودای تکرار اغتشاش های خیابانی را در سر می پرورانند که بهانه تراشی ها برای فرار از مسئولیت مشکلات کشور جواب نداده و از سویی وضعیت معیشتی و اقتصادی کشور به قدری بغرنج است که اصلاح طلبان اتوکشیده و روشنفکرنما که در به تاراج بردن بیت المال ید طولایی دارند و در باستیهیلزها به ستیز عدالت برخواسته و خامه تیز کرده و در بیانیه شان می گویند راه توسعه از عدالت می گذرد سال هاست که در نظر افکار عمومی مرده اند و بزک مرده اصلاحات، کوشش محکوم به شکست و آب در هاون کوبیدنی است که کاری به پیش نمی برد. باید به آنان گفت که به توهم دنکیشوتی خود دامن نزنید و پیش از هر اقدامی گره های کور دولت موردحمایتتان را باز کنید و مسئولیت اشتباهتان را بپذیرید. همچنین قبل تر از همه، اصلاحات بی سر و یا صدسر خود را سامان دهید و به جای قمپزدرکردن و اولتیماتوم دادن به نظام و رهبری، ضعف ها، مشکلات و دعواهای داخلی خود را حل کنید! مهدی امامقلی