بلاغ نیوز | پایگاه جامع اطلاع رسانی 16 آذر 1398 ساعت 16:14 http://www.bloghnews.com/note/408516/ایران-مفتخر-این-معصومه-بهشتی -------------------------------------------------- عنوان : ایران مفتخر است به این معصومه بهشتی -------------------------------------------------- این خواهر فراتر از پیوند نسبی، به عشق امام و مقتدای خود، ترک دیار کرد تا در غربت کنار امام خود قرار گیرد و به یاری او بشتابد که اجل مهلت نداد. متن : به گزارش بلاغ، القاب او نشان از فضیلتی می دهد که اخت الرضا از آنها برخوردار بود آنچنانکه پس از ارتحال آن بانوی بافضیلت، حضرت علی ابن موسی الرضا علیه السلام لقب شایسته "معصومه" را به او داد. به دختر امام موسی بن جعفر علیهم السلام کریمه اهل بیت، طاهره، حمیده، بَرَّه (نیکوکار)، رشیده، تقیه، نقیه، رضیه، مرضیه، سیده، ...، لقب داده بودند و همه این عناوین گویای برجستگی های منحصربفرد این نادره زمان بود. شیخ مفید در الارشاد در میان دختران امام کاظم(ع) از دو دختر به نام های فاطمه کبرا و فاطمه صغرا نام برده، اما مشخص نکرده کدام یک حضرت معصومه هستند. ابن جوزی از علمای اهل سنت در قرن ششم قمری هم به چهار دختر به نام فاطمه در میان دختران امام کاظم اشاره کرده؛ اما او نیز از اینکه حضرت معصومه کدام یک بوده، سخن نگفته است. به گفته محمد بن جریر طبری صغیر، نویسنده دلائل الامامه مادر حضرت معصومه، نجمه خاتون نام دارد که مادر امام رضا(ع) نیز هست. حضرت معصومه در سال ۲۰۱ قمری برای دیدار برادرش امام رضا(ع( از مدینه راهی ایران شد که در آن زمان ولی عهد مأمون خلیفه عباسی بود و در خراسان سکونت داشت؛ اما در میان راه به نوشته سید جعفر مرتضی عاملی، حضرت معصومه(س) در ساوه مسموم و شهید شده است. درخصوص علت رفتن او به قم دو گزارش وجود دارد: طبق گزارش نخست، وی در ساوه مسموم شد و از همراهانش خواست او را به قم ببرند. بنابر گزارش دوم که نویسنده تاریخ قم آن را درست تر دانسته، خود قمی ها از او خواستند به قم برود. حضرت معصومه در قم در خانه شخصی به نام موسی بن خزرج اشعری ساکن شد و پس از ۱۷ روز درگذشت جنازه او را در قبرستانی به نام بابلان (حرم کنونی) دفن کردند. در میان فرزندان فراوانِ امام کاظم(ع)، پس از امام رضا(ع) کسی هم پای حضرت معصومه نیست. شیخ عباس قمی هم او را برترینِ دختران موسی بن جعفر(ع) دانسته است برپایه روایاتی که از امام صادق(ع)، امام کاظم(ع) و امام جواد(ع) نقل شده است، بهشت، پاداش کسی است که فاطمه دختر امام كاظم(ع) را زیارت کند. البته در برخی روایات، پاداش بهشت برای کسی دانسته شده که او را با معرفت و شناخت زیارت کند. امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: اَلا اِنَّ قم حَرَمی و حرم وَلدی من بعدی... بدانید قم حرم من و حرم فرزندانم پس از من است، زنی از فرزندان من در این شهر در می گذرد که او دختر موسی است.... امام صادق (علیه السّلام) در حدیثی دیگر پیش از این که این فرزند گرانقدر متولد شود از فضیلت زیارت و مدفن او سخن می گوید و لنگرشیعیان را به اهمیت آن توجه می دهد و می فرماید شهر قم، حرم ما است و در آن زنی از فرزندان من مدفون می شود، به نام فاطمه هر کس او را زیارت کند بهشت برای او ثابت می شود... همه این بیانات حاکی از شأن و عظمت و فضیلت این بانوی مکرم اسلام می باشد. بی شک این فضایل و خصوصیات اخلاقی این بانوی بزرگ است که او را دارای چنین مقام و منزلتی نموده است چون امام موسی کاظم (علیه السّلام) دارای ۳۷ فرزند بود که در میان آن ها این بانوی مکرم است که مثل ستاره ای درخشان می درخشد و در میان فرزندان امام کاظم (علیه السّلام) بعد از امام رضا (علیه السّلام) هیچ کدام هم سنگ او نمی باشد. در میان همه اوصاف این بانوی گرانقدر اسلام، مقام عصمت که عالی ترین مقام معنوی و پاکی است، درجاتی دارد، و در وهله اوّل بر دو گونه است: ۱. معصوم از خطاء ۲. معصوم از گناه. حضرت معصومه (سلام الله علیها) مانند حضرت زینب (سلام الله علیها) در یکی از درجات عصمتند، گر چه در درجات چهارده معصوم (علیهم السّلام) نباشد. روایت شده حضرت رضا (علیه السّلام) فرمودند من زار المعصومه بقم کمن زارنی کسی که معصومه را در قم زیارت بکند مانند آن است که مرا زیارت کرده است. گرچه شواهد و قرائن در مورد مقام عصمت حضرت معصومه (سلام الله علیها) بسیار است، ولی سخن فوق از امام معصوم (علیه السّلام) شاید اشاره ای باشد که حضرت معصومه (سلام الله علیها) دارای مقام عصمت بوده است، ضمناً این سخن بیانگر آن است که: این لقب را حضرت رضا (علیه السّلام) به فاطمه کبری (سلام الله علیها) داده است. و گرنه نام آن حضرت معصومه نمی باشد. پس از رحلت حضرت معصومه (سلام الله علیهم) زنان آل سعد بی بی فاطمه معصومه را غسل دادند و کفن کردند. آل سعد (اشعری) با یکدیگر اختلاف کردند در این باب که چه کسی سزاوار است در سرداب رود و فاطمه را بر زمین بگذارد و به خاک سپارد که در این هنگام از جانب ریگستان دو سوار که جلو دهان خود را بسته بودند بدان جا آمدند چون به جنازه فاطمه رسیدند، از اسب پیاده شدند و بر او نماز گذارده و در سرداب رفتند و جسد مطهر او را دفن کردند و برهیچ کس معلوم نشد که آن دو سوار که بودند. برخی از محققان احتمال داده اند که این دو سوار امام رضا (علیه السّلام) و امام جواد (علیه السّلام) بوده اند.